الا دیگر برای تمام صاحبنظران توسعه آشكار شده است كه انسان عامل اصلی توسعه است و توسعه یافتگی تنها بر شانه های انسان است كه پیش می رود. اگر در سال ها و قرن های گذشته، منابع و عوامل ناشی از ثروت های گوناگون همچون منابع طبیعی، موقعیت جغرافیایی استراتژیك، ماشین آلات، سطح فناوری و … در حركت و توسعه كشورها موثر می افتاد؛ امروزه انسان به عنوان یگانه عامل تاثیرگذار بر توسعه شناخته می شود و از این روست كه كرامت انسان ها به عنوان شریف ترین عوامل زندگی توسعه یافته سال هاست كه اصلی با اولویت است. هزاره سوم، هزاره توسعه دانش و حركت سازما ن ها، كشورها و نهادها به سوی دانایی محوری است. سال های چندی است كه كشورهای توسعه یافته از محل تولید دانش، كسب ثروت می كنند و در تقسیم كار جهانی شكل گرفته واگذاری فعالیت های سخت افزاری به كشورهای پیرامونی در دستور كار قرار گرفته است. در چنین ساز و كار و آرایش جدیدی از نیروها است كه توسعه منابع انسانی به یكی از مهم ترین مزیت های رقابتی این دوران بدل شده و توسعه یافته های ایستاده در پیشانی حركت به سوی زندگی راحت تر و مناسب تر حال تنها به انسان توسعه یافته، دانش محور و توانا می اندیشند و توانایی انسان در تمام حوزه ها را جست وجو می كنند. براساس آمارهای منتشره از سوی سازمان های جهانی، نقش اول ثروت آفرینی در كشورهای توسعه یافته را سرمایه های انسانی با ۷۷ درصد به خود اختصاص داده است و جمع سهم های منابع طبیعی و فیزیكی در این كشورها ۲۳ درصد است. این در حالی است كه در ایران همچنان توسعه ماشین افزار اولویت دارد و هرگاه صحبت از نوسازی، تجهیز منابع و حركت به سمت توسعه به میان می آید، مدیران ایرانی به ماشین آلات فرسوده خود می اندیشند، حال آنكه نیروی انسانی موتور توسعه است و سرمایه انسانی، موثرترین عامل در توسعه یافتگی به حساب می آید.