طرح تحول اقتصادی و نئولیبرالیزاسیون؛
راهِ «توسعه» از مسیرِ «فلاکت» نمیگذرد
من نمیدونم بعد از مرگ
آزادی به چه دردم میخوره،
من نمیتونم شیکمِ امروزَمو
با نونِ فردا پر کنم.(1)
گرچه فروپاشی دیوار برلین و پایان جنگ سرد و از پیِ آن فروپاشی نظام مدعی کمونیست به جهان دوقطبی «غرب_شرق» پایان داد، اما بر خلاف ادعای کسانی که نویدبخش «پایان تاریخ» بودند، تاریخ برگ دیگری را ورق زد و قطبیتی دیگر را به رخمان کشید. قطبیتی که این بار با نام فریبندهی «جهانیشدن» سرنوشت ملتها را رقم میزند. دیواری که غرب را از شرق جدا کرد، اینبار، شمال و جنوب را دو روی سکهی توسعه قرار داد. دورویی که سمیر امین از آنها با نامهای «توسعهی توسعهیافتگی» و «توسعهی توسعهنیافتگی» یاد میکند. در طلیعه چنین جهانی بود که «مرگِ جامعه» اعلام شد و تنها راه رسیدن به خوشبختی تبعیت از احکام سازمانهای جهانی بود؛ در این عصر جهانی، همه چیز باید تن به مناسبات «گردش آزاد» میداد. گردش آزاد سرمایه، تجارت آزاد، گردش آزاد اطلاعات و .... اما فقط کار انسانها بود که مشمول سختترین قوانین مهاجرت گشت!
واژهی «آزاد» تنها در پیوند با مناسبات سرمایه معنا شد و این «کار» انسانها بود که فقط «فروش»اش به این یا آن کارفرما «آزاد» بود، و نه «انسان» که باید در تأمین نیازهایِ انسانیاش آزاد باشد. با پیشبرد روند «جهانیشدن" جامعه «مرد» و دولت هم «قرار شد» قربانی خواستِ سرمایه باشد، بدین ترتیب تعهدی در قبال «فرد» ندارد.
از پیامدهای دیگر جهانیسازی این است که «فقر» دیگر ریشه در ساختار مناسبات حاکم ندارد، بلکه پدیدهای است که ریشه در توانایی افراد دارد و آنکس که کالای قابل فروش مطلوبی ندارد در تلهی آن گرفتار است.
امروز دیگر سیاستِ جهانی شدن را، که از آن در بیشتر مقالهها و کتابها و برنامههای تلویزیونی به «دهکدهی جهانی» تعبیر میشود، مردم این دهکده، از هر نژاد و جنس و ملیت و هویتی که باشند، تعیین نمیکنند، بلکه سیاستمداران، سرمایهداران و نخبگان اقتصادیاند که تعیین میکنند. این سرنوشت نه بهدست اقشار و طبقههای زحمتکش و تولیدکنندههای نعم مادی و معنوی جهان، که در ساختمانهای مجلل و از پی گردهمآییهایی تعیین میشود که این اقشار حتا قادر نیستند به آن مکانها و این جمعشدنها نزدیک شوند، چه رسد به آنکه بخواهند نمایندهای از اتحادیه یا صنفشان در این نشستها داشته باشند. باری، در این گردهمآییها است که تعیین میشود چه کشوری مواد خام استخراج کند، چه کشوری تکنولوژی تولید کند و ارائهی خدمات به عهدهی کدام کشور باشد. کدام کشور به کشاورزی یارانه بدهد و کدام کشور از بودجهی خدمات عمومیاش بکاهد.
جوزف استیگلیتز، معاون ارشد بانک جهانی و برندهی نوبل اقتصاد در سال 2001 در مورد فاجعهی جهانیسازی چنین مینویسد:
«خودتان را زارع فقیری فرض کنید که در آفریقا با مشقت غذای روزانهتان را از زمینی که بر آن کشاورزی میکنید بهدست میآورید. با آنکه شما از گلوبالیزیشن چیزی نشنیدهاید، ولی اثرات آن دامان شما را گرفته است. پنبهای را میفروشید که توسط کارگری در جزایر موریس به پیراهنی تبدیل میشود و طرح آنرا ایتالیائیها دادهاند و نهایتا یک شیکپوش پاریسی آن را بر تن میکند. قیمتی که شما پنبه خود را میفروشید فوق العاده پائین است. چرا؟ چون آمریکا همه ساله ۴ میلیارد دلار به 52000 پنبهکارش سوبسید میدهد. مقدار سوبسیدی که دولت آمریکا به پنبهکاران میپردازد حتا از ارزش خود پنبه بیشتر است. حالا فکر میکنید بهتر است گاوی بخرید و از محل فروش شیر آن کمبود زندگیتان را تامین کنید ولی این نیز جواب نمیدهد. در آمریکا و اروپا بهازای هر گاو روزانه ٢ دلار سوبسید پرداخت میکنند یعنی برای هر گاو حتا بیش از درآمد روزانهی شما و همسایههای شما خرج میکنند. با خود می گوئید چقدر زندگی خوب بود اگر به اندازهای که از گاوهای اروپائی پذیرائی میشد از ما هم پذیرایی میشد.» (2)
+ نوشته شده در جمعه هجدهم فروردین ۱۳۹۱ ساعت 21:1 توسط رسول حسن زاده
|
این وبلاگ به منظور توسعه سطح علمی مدیران کشور و پل ارتباطی بین دانشجویان مدیریت و حسابداری ساخته شده است.و سعي شده است كه از جديدترين و پر مخاطبترين مطالب استفاده گردد و اينجانب اعلام ميدارم در تمامي مراحل آماده پاسخگويي به سوالات مدیران و دانشجويان و دوستان گرامي در زمينه مديريت، حسابداری، سرمایه گذاری در بورس و مشاوره پایان نامه و تجزیه و تحلیل آماری مي باشم.